ΤΡΕΙΣ ΓΕΝΙΕΣ: ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΩΝ. ΖΩΤΟΥ

_____________________________________________________________________

Μια αόρατη επιθυμία μ' έσπρωξε πολύ πίσω, να ψάξω τις ρίζες μου.
Νομίζω ότι δεν υπάρχει άνθρωπος που να μη θέλει να μάθει για τους προγόνους του και την προέλευσή του, ''από που κρατάει η σκούφια του'' κατά τους παλιούς. Χωρίς τη γνώση αυτή νομίζεις ότι αιωρείσαι στο κενό.
Είναι και η επιθυμία, έντονη με τα χρόνια, ν' αφήσεις και κάτι στους νεότερους, να μάθουν γεγονότα, να φανταστούν εικόνες μιας άλλης εποχής, μπορεί όμορφης, ίσως σκληρής ή και ιστορικής. Πάντως σου μένει κάτι ωραίο, ρομαντικό, πραγματικό, ιστορικό, όλα αυτά μαζί.
Παράλληλα προσπάθησα να σώσω κάποιες φωτογραφίες από τους συγγενείς το πατέρα μου και της μητέρας μου και έτσι κατάφερα να μη πάνε στα σκουπίδια.
Τα ονόματα που αναφέρονται πιο κάτω είναι όσα κατόρθωσα να καταγράψω και οι ημερομηνίες αναγράφονται με πιθανή εκτίμηση. Δυστυχώς τα άλλα πρόσωπα δεν είναι σήμερα αναγνωρίσιμα.

Η οικογένεια Παναγιώτη και Κατίνας Ζώτου, μπροστά στο σπίτι της στον οικισμό των Βασιλαίων της Δίβρης, πιθανόν το 1917.
Πίσω τους φαίνεται το ζωγραφισμένο πανό που χρησιμοποιούσαν οι πλανόδιοι φωτογράφοι της εποχής και το μετέφεραν από σπίτι σε σπίτι. Πίσω από αριστερά, στην πρώτη σειρά, Όλγα, Κώστας, Ελένη. Στην δεύτερη σειρά Χαράλαμπος και δίπλα του ο παπούς μου Παναγιώτης Ζώτος, η γιαγιά μου Κατίνα Ζώτου, Ξενοφώντας και μπροστά Χαρίκλεια και Ανδρέας.

1908... Η οικογένεια ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΖΩΤΟΥ
Την εποχή εκείνη περίπου, κανείς δε ξέρει ακριβώς, γεννήθηκαν στην Δίβρη της Ηλείας, ο παππούς μου Παναγιώτης Ζώτος και η γιαγιά μου Αικατερίνη (Κατίνα) το γένος Π. Τσιχλιά, απ' τη μεριά του πατέρα μου. Άνθρωποι ''χριστιανοί'' σ' όλη τους τη ζωή, αφοσιωμένοι στην οικογένεια.
Ότι έμαθα γι' αυτόν και τη γιαγιά μου τα έμαθα από πληροφορίες των νεώτερων, ξαδέλφια και κάποιες θείες. Δεν έχει μείνει κανείς πλέον από τους παλιούς. Όταν ζούσαν όλοι δεν σκέφθηκε κανείς να τους ρωτήσει και να μάθει, να μάθει τη διαδρομή τους, τούς πόνους και τις χαρές τους, το ξεκίνημα τους από την ορεινή Δίβρη της Ηλείας εκεί ψηλά στα 1000 μ. στην οροσειρά του όρους Ερύμανθος, κάτω από την κορυφή ΑΝΑΛΗΨΗ 1795 μ. (βικιπέδια http://goo.gl/8oEN2h) .

Η ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ

Οι παππούδες μας πριν γνωριστούν μετανάστευσαν στο Κάϊρο της Αιγύπτου. Ήδη τα αδέλφια του Παναγιώτη Ζώτου βρίσκονταν εκεί. Εκεί ο Παναγιώτης Ζώτος άνοιξε κατάστημα γενικού εμπορίου. Γνωρίστηκε με την Κατίνα Τσιχλιά, από τη Δίβρη και παντρεύτηκαν στο Κάϊρο. Όμως η Κατίνα δεν άντεξε το ζεστό και υγρό κλίμα της Αιγύπτου και ξαναγύρισαν στη Δίβρη το 1908. Εκεί ο παππούς μας Παναγιώτης ασχολήθηκε με την καλλιέργεια των λιγοστών κτημάτων και την παραγωγή τυριού. Το 1910 γεννήθηκε το πρώτο παιδί της οικογένειας, ο Κώστας, ο πατέρας μας.
Γεννήθηκαν οκτώ παιδιά, 3 κορίτσια και πέντε αγόρια. Ο Κώστας, ο Ξενοφώντας, ο Γιώργος, ο Ανδρέας, ο Χαράλαμπος, η Χαρίκλεια, η Βάσω και η Ελένη που πέθανε στο χωριό από τη γρίπη του 1918, που σκότωσε εκατομμύρια ανθρώπους σ' όλη τη γη.

Η ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ

Οι υπόλοιποι τράβηξαν στη μοίρα τους, μετά το θάνατο του πατέρα τους το 1920. Ο πατέρας μου Κωνσταντίνος, έγινε εκ των πραγμάτων, σε ηλικία 10 ετών ο πατέρας της οικογένειας, γιατί ήταν ο μεγαλύτερος.
Έφυγαν τμηματικά από τη Δίβρη και μετακόμισαν στη Πάτρα. Από εκεί ξεκινάει ουσιαστικά η πορεία τους, με τα κορίτσια να παίζουν το ρόλο της μάνας και της νοικοκυράς. Η γιαγιά Κατίνα τους παρακολουθούσε να μεγαλώνουν με χίλια βάσανα σε μια πόλη συνάμα όμορφη αλλά και σκληρή για τα μικρά χωριατόπουλα που ζούσαν όλοι μαζί σαν σε φωλιά. Ο μεγάλος αδελφός ο Κώστας τους μεγάλωσε σαν πατέρας και κατόρθωσε να μη ξεφύγουν, γιατί πάντα υπήρχαν οι πειρασμοί για όλες τις εποχές.

1953, Δίβρη, Βασιλαίοι. Το σπίτι του Παναγιώτη Ζώτου πριν καταρεύσει. Στο μπαλκόνι πιθανόν ο αδελφός του, Βασίλης Ζώτος με την γυναίκα του Αρισταία.

1956. Ότι απέμεινε το σπίτι της οικογένειας στους Βασιλαίους της Δίβρης

1953, ΔΙΒΡΗ οικισμός Βασιλαίων, το σπίτι της οικογένειας Παναγιώτη Ζώτου. Διακρίνονται, από αριστερά, Αρισταία και ο άντρας της Βασίλης Ζώτος, αδελφός του παππού μας Παναγιώτη, η Βάσω συζ. Χαράλαμπου Ζώτου, Νίκη κόρη Βάσως Ζώτου, Νίτσα κόρη Γιώργου Ζώτου.

1917, Δίβρη, Βασιλαίοι στο οικογενειακό σπίτι.
Από αριστερά Ελένη Ζώτου, Παναγιώτης και Κατίνα Ζώτου, Αριστέα συζ. Βασίλη Ζώτου,
Όλγα Ζώτου. Μπροστά από αριστερά, Ξενοφώντας και Κώστας Ζώτος (δεξιά)και μπροστά,
πιθανόν Χαρίκλεια και Χαράλαμπος Ζώτος.
Κάτω ολόκληρη η φωτογραφία με το οικογενειακό σπίτι.

ΠΑΤΡΑ - δεκαετία 1920

Η Πάτρα μια πόλη όμορφη με υπέροχη ρυμοτομία ιταλικής προέλευσης, πλατείες, αρχοντικά σπίτια, νεοκλασικά με κήπους, με τις υπέροχες μοναδικές καμάρες τους,το λιμάνι, συγκέντρωνε τότε κόσμο κάποιου μορφωτικού και οικονομικού επιπέδου. Είχε, πολύ αρχοντιά. Εγώ τη πρόλαβα σ' αυτή τη μορφή τη δεκαετία του 1950, μικρό παιδί με πολλές έντονες αναμνήσεις από τις επισκέψεις στο πατρικό σπίτι της μητέρας μου, στα Ψηλαλώνια, ένα αρχοντικό τριώροφο.

Εκεί τα αδέλφια δούλεψαν σε διάφορες δουλειές. Μετά από χρόνια, ο πατέρας μου δούλεψε στη μεγάλη για την εποχή χαρτοποιία του ΛΑΔΟΠΟΥΛΟΥ. Ανέλαβε την αντιπροσωπία της στην Αθήνα μαζί με τ'αδέλφια του. Ήταν μια καλή εποχή με αξιόλογο για την εποχή εισόδημα που εξασφάλισε στην μετά το 1947 οικογένεια του μερικά άνετα χρόνια.

1870. Ελληνική εκδήλωση με πλήθος κόσμου
την περίοδο ακμής του Ελληνισμού της Αιγύπτου

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΤΩΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ

Στην δεκαετία του 1890, οι Παναγιώτης και Κατίνα Ζώτου μετανάστευσαν στην Αίγυπτο για να βρούν τη τύχη τους. Ήταν η εποχή που πολλοί Έλληνες μετανάστευσαν εκεί.
Μας δίνει πληροφορίες γι'αυτό μια σελίδα της ομογένειας Αιγύπτου :
(http://www.hellenicdiaspora.com/?post_id=92)
____________________________________________________________

<<...Η εγκατάσταση Ελλήνων στην Αίγυπτο, πριν από το 19ο αιώνα, ήταν μεμονωμένη. Όμως, η άσχημη οικονομική κατάσταση που επικρατούσε στην Ελλάδα τις πρώτες δεκαετίες του 19ου αιώνα, τότε που η χώρα μας έκανε τα πρώτα της βήματα ως ανεξάρτητο κράτος, ύστερα από τη νικηφόρα επανάσταση του 1821, έκανε μεγάλο αριθμό Ελλήνων να εγκατασταθούν στην Αίγυπτο. Και στην επιλογή τους αυτή, φαίνεται ότι βοήθησαν και τα ευεργετικά μέτρα που είχε λάβει ο για μία τεσσαρακονταετία διοικητής της Αιγύπτου, Μωχάμετ Άλι, προσπαθώντας να ενθαρρύνει την εγκατάσταση ξένων εμπόρων.

1880. Οι Έλληνες μαθητές της
Αμπετείου Σχολής στο Κάιρο

Ο Μωχάμετ Άλι, τουρκαλβανός από την Καβάλα, διοίκησε την Αίγυπτο από το 1805 ως τo1848 και κατά την περίοδο που άρχισαν να εγκαθίστανται ομαδικά οι Έλληνες στην επικράτειά του, είχε αρχίσει μία διαδικασία ανεξαρτητοποίησης της Αιγύπτου από τον Σουλτάνο. Και στο πλαίσιο αυτό, δεν εμπόδισε τις δραστηριότητες των Αιγυπτιωτών Ελλήνων προς υποστήριξη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της Ελλάδος. Έτσι, σύμφωνα με ορισμένες πηγές, όταν το Μάϊο του 1820 έφτασε στην Αίγυπτο ο αξιωματικός της Φιλικής Εταιρείας, Αντώνιος Πελοπίδας, για να μυήσει και να οργανώσει τους Έλληνες της Αιγύπτου, ο Μωχάμετ Άλι, παρ΄ ότι πληροφορήθηκε το

σκοπό της επίσκεψής του, δεν εμπόδισε το έργο του.

Υπάρχει και μία άλλη παράμετρος που εξηγεί την ελληνική μετανάστευση στην Αίγυπτο. Σύμφωνα με τον καθηγητή Ευθ. Σουλογιάννη, μετά την πτώση του Μεσολογγίου και την κατοχή της Πελοποννήσου από αιγυπτιακά στρατεύματα, περίπου 12.000 γυναικόπαιδα, αλλά και αρκετοί άνδρες, πουλήθηκαν σε παζάρια της Αιγύπτου και της Μέσης Ανατολής. «Οι δούλοι αυτοί, είτε εξαφανίστηκαν, είτε αποτέλεσαν τον πυρήνα για την ανάπτυξη των ελληνικών παροικιών της Αιγύπτου τον 19ο αιώνα».

Την περίοδο 1830-1881, οπότε σημειώνεται το πρώτο κύμα μαζικής μετανάστευσης Ελλήνων στην Αίγυπτο, αρχίζει και η οργάνωση του ελληνισμού της Αιγύπτου σε συλλόγους και κοινότητες. Γρήγορα δημιουργήθηκαν σχολεία, εκκλησίες και νοσοκομεία.

_____________________________________________________________________

Η παραμονή τους στην Αίγυπτο δεν κράτησε πολύ χρόνο, όπως. Η Κατίνα Ζώτου, επιστρέφοντας στη Δίβρη, το 1908, έφερε μαζί της διάφορα σκεύη σπιτιού που τα είχε η κόρη της Βάσω Ζώτου - Βρόντου. Σήμερα τα έχει η εγγονή της Μαρία, κόρη της κόρης της Νίκης. Ο Παναγιώτης Ζώτος έφερε μαζί του έναν περίτεχνο εσταυρωμένο Χριστό που κέρδισε σε λαχείο, μάλλον σε εκδήλωση της ομογένειας του Καϊρου και τον κληρονόμησε στον μεγαλύτερο γιό του Κώστα.

Η προίκα που έφερε η Κατίνα Ζώτου από το Κάϊρο.

ΑΙΓΥΠΤΟΣ, δεκαετία 1890. Η γιαγιά μας Κατίνα ήταν μια αρχοντική γυναίκα πολύ αξιοπρεπής και περήφανη για τα παιδιά της και τα εγγόνια της. Οι φωτογραφίες βγήκαν στο Κάϊρο στον γάμο τους και τοποθετήθηκαν σε κάδρο, στην Πάτρα, όπως φαίνεται στη φωτογραφία.

Παναγιώτης Ζώτος. ΑΙΓΥΠΤΟΣ, δεκαετία 1890.

ΠΑΤΡΑ 1915. Ο Κώστας Ζώτος με δύο από τα αδέλφια του.
Αριστερά Ξενοφώντας και δεξιά Ανδρέας.

1939. Ο Κώστας Ζώτος στην Πάτρα.

Ο Παναγιώτης Ζώτος έφερε μαζί του έναν περίτεχνο εσταυρωμένο Χριστό που κέρδισε σε λαχείο, μάλλον σε εκδήλωση της ομογένειας του Καϊρου και τον κληρονόμησε στον μεγαλύτερο γιό του Κώστα.

Δεκαετία 1950. Τρίτη από αριστερά η γιαγιά μας, Κατίνα Ζώτου, πέμπτος ο Κώστας Ζώτος, όρθια δεύτερη η Όλγα Ζώτου.

Κειμήλια από τα σπιτικά είδη της Αικατερίνης Ζώτου από την Αίγυπτο. Σήμερα τα έχουν οι κόρες της Χαρίκλειας Παν.Ζώτου, Κατερίνα και Μαίρη Παπαμιχαλόπουλου.