Η ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗ

Η ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗ

Δεκαετία 1960... Τα χρόνια της κατασκήνωσης, ήταν κάτι σαν προέκταση των χρόνων της Δίβρης, μ'ένα μεγάλο διάλειμμα ανάμεσά τους. Η κατασκήνωση της Εθνικής τράπεζας στον Διόνυσο Αττικής, δεχόταν ομαδάρχες και έτσι ήσουνα και κατασκηνωτής. Έτσι συμμετείχα σαν ομαδάρχης και έζησα  τη χαρά της κατασκήνωσης. Τα δύσκολα οικονομικά  χρόνια δεν επέτρεπαν άλλου τύπου διακοπές και η διαμονή στη κατασκήνωση για ένα εικοσαήμερο αντιστοιχούσε σε διακοπές πολυτελείας χωρίς λεφτά. Άλλωστε στα εφηβικά χρόνια το μόνο που σε ενδιέφερε ήταν οι όμορφες αυτές μέρες. 

Πολύ όμορφα καλοκαίρια στο Διόνυσο Αττικής, σ'ένα περιβάλλον μέσα στο πευκοδάσος, με τη μυρωδιά των πεύκων, ανάκατη με των πουρναριών, αυτή την ιδιαίτερη που έχουν τα καλοκαίρια. Τα αττικά καλοκαίρια της εποχής που τα βλέπεις σήμερα μόνο στις ελληνικές παλιές ταινίες. Εκεί δίπλα γυρίστηκαν σκηνές από την  ταινία "το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο''.

Οι πάνινες σκηνές και τα στρατιωτικού τύπου κρεβάτια (ράντζα) σου έδιναν μια άλλη αίσθηση διαμονής στη φύση, με τον θόρυβο του πανιού να σε συνοδεύει τις νύχτες, όταν είχε αέρα και τις βροχερές μέρες η μυρωδιά του βρεγμένου πανιού ανάκατη με την μυρωδιά των βρεγμένων πεύκων .

Το φαγητό που σερβίρονταν μέσα σε ταψιά που τα μεταφέραμε μόνοι από τα μυρωδικά μαγειρεία, ήταν το πιο ωραίο φαγητό που είχαμε φάει. Αυτό τουλάχιστον πιστεύαμε τις μέρες εκείνες κι'ας έφτιαχναν καλύτερα φαγητά οι μάνες μας.

Τα βράδια, τα δροσερά μέσα στο δάσος, γέμιζαν με εκδηλώσεις, όπως σινεμά με ελληνικές ταινίες και διάφορες άλλες. Καθισμένοι σε ξύλινους πάγκους και προβολή πάνω σε κρεμαστό άσπρο πανί, ακούγοντας μέσα στην ησυχία του δάσους, τον χαρακτηριστικό ήχο της προβολικής μηχανής.

Οι κατασκηνώσεις της εποχής, αποτελούσαν ένα τρόπο διακοπών για πολλά παιδιά της γενιάς μας.
Άφησαν πολλά συναισθήματα οι μέρες των κατασκηνώσεων και διαμόρφωσαν ένα μέρος του χαρακτήρα μας. Πάντως η ''μυρωδιά'' τους έμεινε για πάντα.

1964. Μια ομάδα την ώρα του φαγητού. Τα ταψιά, το καλάθι με τα μαχαιροπήρουνα
και το ψωμί, οι αλουμινένειες κανάτες, τα πεπόνια, οι ψάθινες σκούπες. Η κάθε ομάδα αυτόνομη.

Μια ομάδα στο τραπέζι  της  σκηνής με τα μεταλλικά πιάτα και ποτήρια.

Οι πάνινες σκηνές μέσα στα πεύκα. Πραγματική κατασκήνωση.

Η σκηνή και τα μεταλλικά κρεβάτια. 
Σ'αυτές τι σκηνές περάσαμε ονειρεμένα βράδια.
Φαίνονται και οι βαλίτσες, κάτω από τα κρεβάτια.

Στα μαγειρεία.
Από το παράθυρο αυτό παίρναμε τα μυρωδικά ταψιά με το φαγητό. 

Μοίρασμα φρούτων.

Στη πλατεία της κατασκήνωσης. Εδώ γίνονταν όλες οι εκδηλώσεις.

Οι πάγκοι της βραδινής κινηματογραφικής προβολής.

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΤΗ 

(από την σελίδα "ΤΥΠΕΤ Κατασκήνωση Διόνυσος" στο facebook.)

<< Ιούλιος 1962. 
Για δεύτερη συνεχή χρονιά στην κατασκήνωση. Κοινότητα Κύπρος, ομάδα Λευκωσία. Η πρώτη μέρα στην κατασκήνωση πέρασε γρήγορα. Η προσαρμογή στο νέο περιβάλλον, το φαγητό το μεσημέρι και το βράδυ, η κινηματογραφική ταινία, η προσευχή στο εκκλησάκι, το σιωπητήριο. Την επόμενη μέρα ξυπνήσαμε φρέσκοι σε μια καθαρή ατμόφαιρα, και αντιληφθήκαμε αμέσως την διαφορά από την πόλη. Κάποια στιγμή μετά το πρωϊνό και αφού είχαμε μάθει να στρώνουμε τα κρεβάτια στον χαρακτηριστικό «φάκελο», ο ομαδάρχης μας συγκέντρωσε μέσα στην σκηνή και μας κάλεσε έναν έναν ξεχωριστά ν’ ανοίξουμε τις βαλίτσες μας για να καταγράψει σ’ ένα μπλοκάκι όλα τα ατομικά είδη του κάθε παιδιού ξεχωριστά: 

5 αθλητικά φανελάκια, 5 σώβρακα (τότε δεν υπήρχαν ακόμη τα σλιπ), 2 κοντά παντελονάκια, 1 σορτς, 1 ζεύγος παπούτσια, 1 ζεύγος ελβιέλες (έτσι λέγαμε τότε τα αθλητικά παπούτσια γενικά), 5 ζεύγη κάλτσες, 2 υποκάμισα, 1 καπελάκι για τον ήλιο, 1 μπανιερό (το μαγιό), 1 σφουγγάρι, 1 πουλόβερ, 2 κουβέρτες, 1 σεντόνι, 1 τετράδιο, 1 μπλοκ ζωγγραφικής, 2 μίκυ μάους, 1 μικρός ήρωας, 3 κλασσικά, 1 μολύβι, 1 φακός με σήματα μορς, 15 γκαζάκια – βώλους (όχι, τα γκαζάκια δεν τα κατέγραφε, γιατί στο τέλος και μετά το παιχνίδι ο αριθμός τους πάντα άλλαζε).

Παραδιδαμε επίσης στον ομαδάρχη ό,τι χρήματα κρατούσαμε, για να μας τα φυλάει και να μας δίνει όποτε του ζητούσαμε να πάρουμε κάνα παγωτό στις κυριακάτικές εξόδους μας στον Διόνυσο ή όταν πηγαίναμε για μπάνιο στο Ζούμπερι.(τότε κρατούσε μαζί του το μπλοκάκι, και χρέωνε τον καθένα μας με το ποσό που του εκταμίευε). Επίσης του παραδίναμε, αν είχαμε, ρολόγια, αλυσίδες, τμαλφή.


Τα παλιά εκείνα χρόνια τα ατομικά μας είδη παρέμεναν μέσα στην βαλίτσα, που την φυλούσαμε κάτω από το κρεβάτι μας. Αργότερα από το 1967 και εντεύθεν που είχαν χτιστεί τα σπιτάκια στη θέση των σκηνών, με το που μπαίναμε στην ομάδα μας, αδειάζαμε τις βαλίτσες μας και τακτοποιούσαμε τα ατομικά μας είδη μέσα στα μεταλλικά ντουλάπια, και στην συνέχεια στέλναμε τις βαλίτσες μας για αποθήκευση στο κτίριο της διαχείρισης. 

Αυτή ήταν μία ακόμη πρακτική που ακολουθούσαμε στην παλιά καλή και αυθεντική κατασκήνωση. Με την καταγραφή της σίγουρα θα την θυμόμαστε εμείς οι παλιοί κατασκηνωτές, και ελπίζουμε να μείνει σαν «κληροδότημα» για τους νέους. Έτσι είναι η ζωή, τι μπορούμε να κάνουμε? >>